popboks  Film   | 10.03.2009. 

ŽIVOT I SMRT PORNO BANDE – Mladen Đorđević

Prljavština visokog sjaja

Dvanest godina nakon Lepih sela evo istinskog i pravog razloga za radovanje svih onih koji još prate srpski film. Jeste kombi, a nije Turneja; nije ratište, ali pogađa pravo u srce

Zoran Janković i Đorđe Bajić

Scenario: Mladen Đorđević
Uloge: Mihajlo Jovanović, Ana Jovanović, Predrag Damjanović, Radivoje Knežević, Ivan Đorđević, Srđan Miletić
Žanr: egzistencijalistički horor
Trajanje: 110 minuta
Produkcija: Srbija, 2009.

Nakon pune dve godine postprodukcijskih radova, tom večitom kamenu spoticanja većine novijih srpskih filmova, Život i smrt porno bande je premijerno prikazan u okviru ovogodišnjeg Festa. I izazvao je senzaciju.

Prvi dugometražni igrani film Mladena Đorđevića naslanja se na mučno istraživanje srpske porno manufakture započeto u dokumantarcu Made in Serbia (2003). Đorđević sa ekstremističkim zanosom i ovog puta pristupa vivisekciji ovdašnjih naravi, prilika i sudbina. Sve to zanatski umešno, uz silinu argumenata koji teško da koga mogu ostaviti ravnodušnim.

Godina je 2001, zlo vreme, posledice ratova razjedaju tkivo društva. Pod vođstvom neostvarenog režisera Marka, 10-člana grupa otpadnika krstari Srbijom i izvodi pornografske predstave kako bi zaradila za hranu, drogu i lekove.

Poniženi i uvređeni, na samom rubu egzistencije, Đorđevićevi junaci pokušavaju da plivaju u „mutnom moru bluda i kala“, i izbore se za pravo za život. Krv i sperma teku u potocima, a usud i ljudska priroda počinju da odnose prve žrtve... Kroz prikaz junačkog/ samoubilačkog pohoda te grupe otpadnika drugačije seksualnosti i/ ili ređih shvatanja Đorđević jasno predočava svoje viđenje ovovremenske Srbije.

Tragizam članova porno bande, tih faličnih pikarskih junaka, proističe kako iz njihove različitosti i pogrešnih izbora, tako i iz autorove, gotovo selinovske mizantropije, kojoj, tu makar ne bi trebalo da bude puno spora, ovdašnje prilike istrajno daju za pravo. Izlaza nema, postoji samo iznuđeni put u konradovsko srce tame (ovde negde na obroncima Šumadije). Osvešćujući šamar koji nam Đorđević daruje je tek na trenutke ublažen ponekim gorkim osmehom.

U potrazi za domaćim referencama koje bi pomogle da se objasni pristup za kojim je Đorđević posegnuo u Životu i smrti porno bande neizostavno se moraju navesti Makavejev i Žilnik i njihov veristički egzibicionizam. Ipak, jedna od vrhunskih vrednosti ovog dela je što, bez velikog upinjanja i grubih šavova, uspeva u sebi da pomiri dosta toga sukobljenog: i prekookeansko nasleđe eksploatacijskog horora, i Dogmu, i zaostavštinu crnog talasa SFRJ, i uticaje svežih evropskih filmova izrazito nasilnog izraza (Krvava romansa, Calvaire...).

Osim toga, režiser/scenarista dokazuje da podjednako dobro razume i suštinu efektnog arthouse filma i žanrovsku preglednost u naraciji. Posledica kultivisane ambivalentnosti u srži Porno bande je ostvarenje koje se znalački nosi sa svim aspektima, i ne samo to, nego i uspeva da prednosti svih pobrojanih uticaja inkorporira u svoje već izdašno bogato značenjsko tkivo. Tako dobijamo film koji daje povoda i za analizu, i za ponovno gledanje, i za cepidlačenje, i za hvalospeve, i za preko potrebnu polemiku.

Život i smrt porno bande je skup izuzetnih rešenja (upečatljiva gluma nepotrošenih lica, u najispravnijem mogućem smislu „musava“ fotografija Nemanje Jovanova, vrhunski efekti i šminka Miroslava Lakobrije...), te se glasno i jasno, bez crvenila, zamuckivanja i prekrštenih prstiju, može zaključiti da je pred nama najkvalitetniji i najzaokruženiji srpski film u poslednjih 12 godina.

Najnoviji tekstovi